دکتر علیرضا امیر‌پور *

هیهات ان یاتی الزمان بمثله ان الزمان لمثله لعقیم

روح استاد کم‌نظیر فلسفه و عرفان آيت‌الله سیدحسن مصطفوی که آخرين بازمانده مکتب حکمی تهران بود به ملکوت اعلی شتافت؛ استادی که با وجود مسوولیت‌های والای دانشگاهی همچون ریاست دانشکده الهیات دانشگاه امام صادق علیه‌السلام و ریاست دانشکده الهیات دانشگاه تهران و تدريس در مقطع دکتری، حشر و نشر متواضعانه با توده‌های عادی مردم و حل گرفتاری‌ها و مشکلات آنان را هيچ گاه فراموش نکرد. انشاءالله الرحمان اين عالم عامل که با عملش و نه فقط با سخنش دل‌ها را مجذوب و شیفته خود می‌کرد با اهل بيت عصمت و طهارت عليهم‌السلام محشور شود.

انگار همین دیروز بود در اواسط دهه 70 سرکلاس دانشگاه امام صادق علیه‌السلام بودیم که خبر رحلت و تشییع جنازه پدر گرامی آیت‌الله سیدحسن مصطفوی رییس دانشکده الهیات آن روزگار و استاد اخلاق روزهای شنبه پخش شد. کلاس تعطیل شد و با چند مینی‌بوس تعدادی از دانشجویان برای تشییع جنازه به محله‌ای در جنوب تهران رفتیم. در مسیر تشییع جنازه مرحوم آیت‌الله سیدمحمد مصطفوی که حضرت آیت‌الله مهدوی‌کنی رضوان‌الله علیه هم حضور داشت این دو فقیه‌ وارسته مرحوم آقا سیدحسن و برادر فاضل کوچک‌ترش مرحوم آقا سیدحسین رحمت‌الله علیهما در فراق پدر هردو مثل ابر بهار می‌گریستند… و حالا هر دو رفته‌اند.

حرف‌های ما هنوز ناتمام…

تا نگاه می‌کنی

وقت رفتن است

باز هم همان حکایت همیشگی!

پیش از آنکه باخبر شوی

لحظه عزیمت تو ناگزیر می‌شود

آی…

ای دریغ و حسرت همیشگی!

ناگهان

چقدر زود

دیر می‌شود!

نمونه‌های تقوا و فضیلت و آزادگی یکایک از بین‌ ما می‌روند و دیدار ما با آنها به قیامت می‌افتد! و چقدر جامعه امروز ما تشنه و محتاج وجود چنین‌ علمای ربانی، وارسته و متقی و اهل شفقت بر خلق هستند که روزبه‌روز کمیاب‌تر می‌شوند!

دعوی چه کنی داعیه‌داران همه رفتند/ شو بار سفر بند که یاران همه رفتند

آن گرد شتابنده که در دامن صحراست/ گوید چه نشینی که سواران همه رفتند

داغ است دل لاله و نیلی است بر سرو/ کز باغ جهان لاله‌عذاران همه رفتند

غفرالله له و لنا

* از شاگردان مرحوم آيت‌الله سیدحسن مصطفوی