به گزارش جهان صنعت نیوز:  تلخی روزگار برای نهادهای اداره‌کننده کشور یکی هم این است که پول کشوری که با آن بیشترین ناسازگاری را دارند در ایران و در دنیا بیشترین خریدار را دارد و ارزشمندترین پول جهان است. از اوایل دهه ۱۳۹۰ که قیمت هر دلار آمریکا با جهشی بلند ۳ برابر شد و از حدود هر دلار برابر با ۱۰۰۰ تومان به هر دلار برابر با ۳۰۰۰ تومان رسید شهروندان خردمند و دانا و توانا به این سو رفتند که برای روز مبادا دلار نگه دارند و پس‌اندازشان را از ریال به دلار برگردانند. جهش‌های دلار از ۱۳۹۷ تا امروز قیمت هر دلار را ۳۲ برابر نسبت به سال ۱۳۹۰ کرده است. بسیاری از شهروندان ایرانی که توانایی خرید دلار را داشته‌اند شاید در خانه از ۱۰۰۰ دلار به بالا پس‌انداز دلاری دارند.

این یک وضعیت تصور شده است که به احتمال قوی صحت دارد اما اینکه میزان دلارهایی که پس‌انداز شده دسترنج شهروندان ایرانی به ویژه خانواده‌های فقیر و بخش پایینی قشر میانه است در مجموع چقدر است کسی خبر ندارد. برخی گمانه‌زنی‌ها آن را نزدیک به ۲۰ میلیارد دلار می‌دانند. با توجه به اینکه شمار خانواده‌های ایرانی بیش از بیست میلیون خانوار است میانگین دلار در خانواده‌های ایرانی کمتر از ۱۰۰۰ دلار است. حالا برخی از اعضای مجلس و نیز برخی کادرهای دولت و نهادهای قدرت چشم طمع به این پس‌انداز‌های کوچک دارند و هر از چند مدت با صدور بخشنامه و ترساندن شهروندان می‌خواهند این پس‌اندازهای خرد شهروندان را از دست آنها بگیرند و هزینه‌های دلاری خود را پوشش دهند.

آیا دولت و بانک مرکزی و قوه قضاییه به لحاظ عرف و قانون و شرع مجازند به شهروندان اخطار دهند باید پس‌انداز دلاری خود را به بازار بریزید تا قیمت‌ها فرو ریزد؟ واقعیت این است که هیچ نهادی حق ندارد چشم طمع به منابع در مالکیت شهروندان حتی اگر ارزهای معتبر باشد داشته باشد و برایش نقشه بکشد. آیا آزمندان دلار می‌خواهند برای بیرون کشیدن دلارهای خانگی که اصطلاحی عجیب است و شهروندان با خرد و هوش خود و با رنج و درد بخشی از ریال هر روز بی‌ارزش شده خود را به آن تبدیل کرده‌‌اند قرار است گشت ارزی تاسیس کرده و خانه به خانه دنبال دلارهای مردم بگردند. این کار دولت تنها و تنها به منفعت دلاربازان حرفه‌ای است که برخی از شهروندان هراسان که دلار خود را از سر بیم و هراس به بازار می‌آورند را غارت کنند. بانک مرکزی در صدر این آزمندان قرار دارد.