به گزارش جهان صنعت نیوز:  در خبرها آمده بود که حسین امیرعبداللهیان وزیر امورخارجه ایران در این دیدار مهمان فدراسیون بازرگانان و صنعتگران یک ایالت هند بود و با آنها در یک پنل شرکت کرده است. در خبر ارسال شده و عکسی که از این دیدار مخابره شده بود می‌شود حدس زد وزیر خارجه ایران از بازرگانان ایرانی و اعضای اتاق‌های بازرگانی کسی را همراه خود نبرده و ترجیح داده از ظرفیت‌های خود برای گفت‌وگو با بازرگانان و مدیران و صاحبان صنعتی در هند استفاده کند.

اما با توجه به اینکه جنس اندیشه و رفتار وزیر خارجه ایران سیاست است می‌توان حدس زد او سخنانی کلی درباره توانایی‌های ایران برای همکاری با بخش‌خصوصی هند و نیز ضرورت توسعه همکاری‌ها بر زبان آورده است. بدون تردید اگر وزیر خارجه در این سفر از مدیران اتاق‌های بازرگانی و بازرگانان کسانی را همراه برده بود و شرایط را گونه‌ای ترتیب می‌داد که آنها با همتاهای هندی خود حرف می‌زدند فایده بیشتری نصیب ایران می‌شد. چرا چنین اتفاقی نیفتاده و یا اگر افتاده و بازرگانانی همراه عبداللهیان رفته‌اند خبری از آنها منتشر نمی‌شود.

واقعیت این است که سیاستمداران ایرانی به ویژه سیاستمدارانی از جنس دولت سیزدهم به بخش خصوصی و توانایی‌های اتاق‌های بازرگانی نگاه خوش‌بینانه‌ای ندارند. این را می‌توان از سخنان برخی اعضای دولت و نیز مجلس انقلابی فهمید. دلیل دیگر شاید اما فقدان انسجام در بخش خصوصی است. در حالی که در همه کشورها بخش خصوصی از راه چانه‌زنی درونی تنگناها و گره‌های میان خود را باز کرده و در برابر نهاد دولت با هر گرایش سیاسی رفتار متحد دارند در ایران اما یک گروه از بازرگانان و صنعتگران ایرانی برخلاف آداب و به این دلیل که در دو انتخابات پشت سر هم نتوانستند رای کافی برای پیروزی به دست بیاورند علیه اتاق دست به افشاگری‌های عجیب زده و به این ترتیب راه را برای دولت سیزدهم باز کردند که محلی به اتاق‌های بازرگانی نگذارند. هنگامی که یکی از اعضای قبلی اتاق و کسی که مقام مهمی در اتاق سه دوره پیش داشت در روزنوشت‌های خود به صراحت از اصطلاح «مهندسی انتخابات» می‌نویسد، معلوم است که دولت این را پاس گل برای خود در برابر رقابت با بخش خصوصی به حساب می‌آورد و وزیر خارجه نیز خود را محق می‌داند که سخنگوی بازرگانان ایرانی نیز باشد.