به گزارش جهان صنعت نیوز:   در این خصوص اخیرا مجید افتخاری عضو هیات‌مدیره این اتحادیه اعلام کرد: کرونا سبب شد اروپا پوشاک بنگلادشی را پس بزند و این کشور قصد دارد پوشاک خود را با یک‌دهم قیمت وارد ایران کند و تولید‌کننده داخلی به هیچ عنوان امکان رقابت با این نوع پوشاک را ندارد. به گفته وی، قیمت تمام‌شده یک تولیدکننده داخلی اکنون چهار تا پنج برابر محصول بنگلادشی است.

نگرانی تولیدکنندگان پوشاک از ورود کالاهای بنگلادشی به کشور در حالی مطرح می‌شود که به گفته برخی از کارشناسان اقتصادی، سیاست‌های اخیر در رابطه با صنعت پوشاک نتوانسته کمکی به رشد این صنعت کند و کار را به جایی رسانده که صنایع پوشاک از ورود کالاهای کشور بنگلادش که به لحاظ زیرساخت‌ها از جایگاه پایین‌تری نسبت به ایران برخوردار است، نگران هستند. در واقع ممنوعیت واردات و ایجاد فضای انحصاری در صنعت پوشاک نتوانسته منجر به شکوفایی این صنعت در کشور شود و شرایطی را فراهم کرده که مردم نسبت به خرید کالاهای خارجی مشتاق‌تر هستند، چرا که معتقدند این کالاها به لحاظ کیفیت و قیمت دارای جذابیت بیشتری است. مصرف‌کنندگان که در حال حاضر نسبت به فضای انحصاری ایجادشده در بازار خودرو و لوازم خانگی انتقاد دارند، بر این عقیده هستند که در رابطه با صنعت پوشاک هم قیمت کالاهای تولید داخل در شرایط فعلی به شدت بالاست و حتی فضای انحصاری منجر به سوءاستفاده برخی تولیدکنندگان شده است.

از این رو توصیه برخی از صاحبنظران اقتصادی به تصمیم‌گیران دولتی این است که شرایطی را برای همکاری برندهای خارجی با صنایع داخلی فراهم کنند تا بتوان با تولید مشترک، نیاز بازار داخل را به بهترین شکل تامین و به بازار‌های خارجی نیز راه پیدا کرد.  همچنین پیشنهاد آنها به دولتمردان این است که در رابطه با صنعت پوشاک رویکردی دیگر اتخاذ کنند و به جای اعمال سیاست‌های سختگیرانه در مورد واردات و مبارزه با قاچاق، شرایط را برای آزادسازی واردات یا کاهش تعرفه‌ها فراهم کنند تا منافعی که این روز‌ها در جیب قاچاقچیان می‌رود، نصیب اقتصاد کشور شود تا به این ترتیب دولت بتواند برای حمایت از صنایع داخلی به صورت جدی وارد عمل شود و فضایی رقابتی را در این صنعت ایجاد کند. به عبارت دیگر برخی از کارشناسان اقتصادی بر این باور هستند که تنها راه مبارزه با قاچاق، آزادسازی واردات یا کاهش تعرفه‌ها در این خصوص است.

اعمال ممنوعیت و محدودیت راه حمایت از صنایع نیست

در همین خصوص یک کارشناس اقتصادی در واکنش به اظهار نگرانی تولیدکنندگان داخلی پوشاک از هجوم پوشاک بنگلادشی به بازار کشور به «جهان صنعت» گفت: دو سال است که واردات پوشاک به کشور ممنوع است و دولت به بهانه حمایت از تولیدکنندگان پوشاک و توانمند کردن آنها، این ممنوعیت را وضع کرده است. این در حالی است که پیش از آن هم که واردات آزاد بود، تعرفه‌های بالایی همچون تعرفه 200 درصدی بر واردات پوشاک اعمال می‌شد.

علیرضا حائری افزود:  در واقع چند سالی است که برای تولیدکنندگان پوشاک،  بازاری انحصاری ایجاد کردیم که در آن واردات پوشاک خارجی با محدودیت‌ها و ممنوعیت‌های زیادی روبه‌رو است. به همین دلیل انتظار نمی‌رفت با این سیاست‌هایی که برای افزایش کیفیت تولید کالاهای داخلی و همچنین کاهش قیمت تمام‌شده  به کار گرفته شده است، امروز این نگرانی وجود داشته باشد که به عنوان مثال پوشاک بنگلادشی، چینی، تایوانی یا…  وارد کشور می‌شوند.

 دبیر سابق انجمن صنایع نساجی افزود: این در حالی است که بنده در سال‌های گذشته بارها عنوان کرده‌ام که راه حمایت از تولیدکنندگان داخلی پوشاک و توانمندسازی آنها، ایجاد ممنوعیت و محدودیت نیست. به طور کلی هیچ صنعتی در دنیا تاکنون با ایجاد ممنوعیت و محدودیت به رشد و توسعه دست پیدا نکرده است. البته ممکن است برای یک سری از تولیدکنندگان در یک حوزه صنعتی در منطقه‌ای منافع مادی ایجاد شده باشد و آنها رضایت داشته باشند اما قاعدتا چنین سیاست‌هایی به نفع آن صنعت و مردم آن کشور نبوده است.

سیاست‌های اخیر موجب توانمندسازی صنایع نشد

این کارشناس اقتصادی بیان کرد:  در حال حاضر که بحث واردات پوشاک بنگلادش به کشور مطرح است، این موضوع اعلام می‌شود که این پوشاک با یک‌پنجم قیمت به نسبت کالاهای مشابه داخلی وارد کشور می‌شود. البته خیلی نمی‌توان به این اظهارنظر استناد کرد اما به لحاظ قیمتی و کیفیت و همچنین تقاضای بازار داخلی‌، ورود پوشاک بنگلادشی باعث ایجاد نگرانی تولیدکنندگان کشور شده است.

حائری با انتقاد از سیاست‌های ناموفقی که تاکنون در رابطه با صنعت پوشاک در پیش گرفته شده است،  اظهار کرد: واقعیت این است که سیاست‌های چهار سال اخیر در رابطه با صنعت پوشاک به نتیجه نرسیده است و نتوانسته موجب توانمندسازی این صنعت در داخل کشور شود .

وی افزود: راه حمایت از صنایع داخلی پوشاک، تامین مواد اولیه مورد نیاز این صنعت با قیمت‌های مناسب، تامین نقدینگی، ارائه تسهیلات مناسب به تولیدکنندگان  و همچنین ایجاد شهرک‌های تخصصی پوشاک است که در آن شرایط و خدمات مناسب به تولیدکنندگان ارائه شود. ایجاد بسترهای مناسب صادراتی نیز از مواردی است که باید مورد توجه قرار گیرد  تا تولیدکنندگان بتوانند کالاهای خود را به بازارهای جهانی ارسال کنند. به طور کلی راه توانمندسازی صنایع داخلی، ایجاد محیط رقابتی سالم برای رقابت با سایر رقبا است و ایجاد محدودیت و ممنوعیت نمی‌تواند در این زمینه اثرگذار باشد.

این کارشناس اقتصادی با پیشنهاد اینکه ما نیز راه بنگلادش را در حوزه پوشاک دنبال کنیم، گفت: بیان و به کارگیری ایده‌های شکست‌خورده دیگر نباید تداوم داشته باشد. در این خصوص بد نیست مطالعاتی از سوی وزارت صمت و خود تولیدکنندگان انجام شود که کشور بنگلادش چه سیاست‌هایی را در پیش گرفته است که در حال حاضر به این موفقیت در حوزه پوشاک دست پیدا کرده و به تولیدکننده ممتاز دنیا در این زمینه تبدیل شده است.

صادراتی معادل هیچ!

حائری با اشاره به اینکه ما باید سیاست‌های این کشور را در رابطه با صنعت پوشاک به کار گیریم، بیان کرد: بنگلادش با ارائه پوشاکی با بهترین کیفیت و نازل‌ترین قیمت به دومین تولیدکننده بزرگ پوشاک دنیا تبدیل شده است. در حال حاضر صادرات سالیانه پوشاک بنگلادش حدود 40 میلیارد دلار در سال است در صورتی که صادرات پوشاک کشور ما تقریبا معادل هیچ است.

وی افزود: واقعیت این است که ما اگر قصد داریم صنعت پوشاک را به یک صنعت ممتاز و تراز اول تبدیل کنیم، باید راه و روش کشورهای موفق در این حوزه همچون بنگلادش را دنبال کنیم. به عنوان مثال صنایع پوشاک ایران با همکاری با معتبرترین برندهای خارجی پوشاک تولید مشترک انجام دهند و  با همان نام تجاری صادر کنند. در این راستا می‌توان 10 برند مطرح خارجی درجه دو را که کیفیتی به مراتب بهتر از کالاهای تولیدی ما را دارند انتخاب کرد و با همکاری مشترک، نیاز بازارهای داخلی و خارجی را پوشش داد.

این کارشناس اقتصادی با تاکید بر اینکه این کار منافع زیادی برای صنعت و اقتصاد کشور ما دارد‌، گفت: با این اقدام نه تنها  سرمایه‌گذار خارجی را جذب کردیم بلکه می‌توانیم به تولید و اشتغال نیز کمک کنیم. در این میان  سطح کیفی محصولات پوشاک ارتقا پیدا می‌کند و راه برای دسترسی به بازارهای جهانی این حوزه مهیا می‌شود. از سوی دیگر دانش و علم مدیریت در صنعت پوشاک نیز وارد کشور می‌شود.

وابستگی بنگلادش به واردات قابل توجه پنبه 

وی با اشاره به اینکه زیرساخت‌های اقتصادی و صنعتی کشور بنگلادش چندان از کشور ما قوی‌تر نیست، اظهار کرد: این کشور در بسیاری از حوزه‌ها از کشور ما ضعیف‌تر است و انرژی ارزان، نیروی انسانی و افراد تحصیلکرده، بنادر و حتی پنبه ما را هم ندارد در حالی که ما از همه این مواهب برخوردار هستیم.

به گفته حائری، بنگلادش در حال حاضر سالیانه 1 میلیون تن پنبه وارد کشور می‌کند به این معنا که تقریبا تولید پنبه بنگلادش صفر است و تمام پنبه مورد نیاز خودش را باید با واردات تامین کند. با این حال اما  تمام پنبه‌های وارداتی را تبدیل به پارچه و نخ و پوشاک می‌کند و ارز صادراتی مناسبی به دست می‌آورد.

وی ادامه داد: در حال حاضر اگرچه ما پنبه قابل توجهی تولید نمی‌کنیم اما رکورد تولید 250 هزار تن پنبه در سال را داشتیم و در شرایط کنونی نیز  نیاز ما  به واردات بیش از 150 هزار تن در سال نیست و می‌توانیم از همین میزان پنبه‌ای که خودمان تولید می‌کنیم، استفاده کنیم.

این کارشناس بیان کرد: در تمام زمینه‌ها ما نسبت به کشور بنگلادش برتر هستیم. بنابراین سوال اینجاست که  چطور نمی‌توانیم در حوزه پوشاک با بنگلادش رقابت کنیم و آنقدر نگران هستیم که واردات پوشاک از بنگلادش صنعت داخلی ما را از بین می‌برد؟

تنها راه مبارزه با قاچاق پوشاک

وی همچنین با انتقاد از اقدامات در دستور کار قرار گرفته سال‌های اخیر در رابطه با قاچاق پوشاک، گفت: در مورد قاچاق پوشاک به وضوح مشخص است که استفاده از سیاست‌هایی نظیر برخورد در سطح عرضه، بستن مغازه‌ها، جریمه و … موثر نبوده است و نتوانسته نتیجه خوبی را به دنبال داشته باشد. اگرچه ممکن است این اقدامات در مقاطعی از زمان تاثیرگذار بوده باشد اما قاچاق را ریشه‌کن نمی‌کند. این در حالی است که به عقیده بنده،  تنها راه مبارزه با واردات غیرقانونی و ریشه‌کن کردن قاچاق پوشاک،  آزادسازی واردات پوشاک به داخل کشور با حداقل تعرفه است.

حائری با بیان اینکه قاچاق به دو دلیل ایجاد می‌شود، افزود: ممنوعیت واردات در زمانی که  در داخل کشور تقاضا وجود دارد باعث می‌شود قاچاق شکل بگیرد. از طرفی دشواری مراحل واردات و اعمال تعرفه‌های 200 درصدی در کنار بوروکراسی‌های اداری و .. باعث می‌شود که کالاهای قاچاق به داخل کشور راه پیدا کند. بنابراین تنها راه اینکه قاچاق پوشاک را در داخل کشور به صفر برسانیم، آزادسازی واردات پوشاک و یا کاهش تعرفه‌های واردات است.

این کارشناس اقتصادی ادامه داد: در این رابطه هم نباید نگران باشیم که پوشاک خارجی همه بازار داخلی را به خود اختصاص می‌دهد و موجب نابودی  صنایع داخلی می‌شود.  در حال حاضر تقاضای داخلی برای پوشاک خارجی در سال حدود دو میلیارد دلار است که از راه قاچاق وارد کشور می‌شود. این در حالی است که اگر واردات انجام شود، بیش از دو میلیارد دلار واردات رسمی پوشاک به داخل کشور انجام نخواهد شد و باز هم تولیدکنندگان داخلی می‌توانند شش تا هفت میلیارد دلار در بازار داخلی سهم داشته باشند. با این تفاوت که این کار منافع بسیاری برای اقتصاد کشور به همراه دارد و با ایجاد رقابت سالم بین تولیدکنندگان می‌تواند باعث افزایش کیفیت تولیدات داخلی شود.

وی افزود: از سوی دیگر ما می‌توانیم از آمار دقیق واردات به کشور اطلاع داشته باشیم و بدانیم از پوشاک در چه کشورهایی بیشترین استقبال انجام می‌شود تا صنعت پوشاک آن کشور را به طور دقیق مورد بررسی قرار دهیم. در واقع با این اقدام، هم دولت به آمار و اطلاعات دقیق و رسمی از میزان واردات دسترسی خواهد داشت و هم اینکه به حق و حقوق قانونی خودش می‌رسد در صورتی که در حال حاضر این منافع در دست قاچاقچی‌ها قرار دارد.